در بسیاری از رباعیات خیام، تأکید زیادی بر لذت‌گرایی و باده‌پرستی وجود دارد. او از انسان‌ها می‌خواهد که از لحظات خود لذت ببرند، زیرا این لحظات به سرعت می‌گذرند و هیچ‌چیز در این دنیا دائمی نیست. خیام به جای اینکه در جستجوی معنا یا حقیقتی ثابت باشد، تأکید زیادی بر زیستن در لحظه و بهره‌برداری از لذت‌های دنیوی می‌کند.