از آمدنم نبود گردون را سود – وز رفتن من جاه و جلالش نفزود وز هیچ کسی نیز دو گوشم نشنود – کاین آمدن و رفتنم از بهر چه بود خیام در این رباعی میگوید که آمدن و رفتن انسان هیچ سود یا زیانی برای جهان ندارد. آسمان و زمین پیش از ما بودهاند و…
اگر اسلام در پارس نمیآمد، میتوان تصور کرد که تأثیرات فرهنگی و مذهبی آن به طور چشمگیری بر آثار و تفکرات حکیم عمر خیام و دیگر فلاسفه و شاعران ایرانی تاثیرگذار میبود.
در بسیاری از رباعیات خیام، تأکید زیادی بر لذتگرایی و بادهپرستی وجود دارد. او از انسانها میخواهد که از لحظات خود لذت ببرند، زیرا این لحظات به سرعت میگذرند و هیچچیز در این دنیا دائمی نیست. خیام به جای اینکه در جستجوی معنا یا حقیقتی ثابت باشد، تأکید زیادی بر زیستن در لحظه و بهرهبرداری از لذتهای دنیوی میکند.
